571 kez görüntülendi.

Şiirin Sesi, Toplumun Şarkısı

Osmanlı Devleti’nin sanat ve kültür hayatının önemli bir parçası olan divan şiirine dair olumsuz kanılar edebiyat tarihinde yerleşik bir olgu haline gelmiştir. Genellikle divan şiirinin toplumdan kopuk, gerçeklikten uzak, soyut, anlaşılmaz ve elit bir çevrenin edebiyatı olduğu fikri üzerinde durulurken halk edebiyatı da bunun karşısına konur ve bunlar arasında halk edebiyatı lehine keskin ayrımlara gidilir. […]

Fuzûlî’nin Leylâ vü Mecnûn Mesnevisi –Dîbâce-

Dîbâce, Divan Edebiyatında manzum eserlerin başında yer alan önsöz niteliğindeki bölüme verilen isimdir. Dîbâceler, eser hakkında başlangıç niteliğinde bilgi sunar. Ayrıca dîbâcelerde yazarın eseri yazma sebebi (sebeb-i telif), üslubu, sanat düşüncesi, sanata dair yorumları gibi birçok bilgiye yer verilir. Dîbâceler, genellikle mensur ve Farsça-Arapça terkiplerin ağırlıklı olduğu bir şekil özelliğine sahiptir. Ahenk unsuru olarak dîbâcelerde […]

Divan Edebiyatında Tanzir ve Günümüzden Bir Tanzir Örneği Tahlili

Tanzir kelime olarak benzetme, mukayese etme gibi anlamlara sahip olmakla birlikte Divan şiirinde terim olarak “bir şiire benzer şiir üretmek” anlamına gelmektedir. Tanzir iki temel kaide üzerine ikame edilir. Bunlardan ilki esas alınan şiirin unsurları diğeri ise benzer olarak üretilecek yeni şiirin unsurlarıdır. Bu iki şiirden tanzir edilene-kendisine benzetilene- esas şiir demek yerinde olacaktır. Yeni […]